Bruce.

Een mooie nazomeravond, beetje dreigend, ver weg een paar donkere wolken boven het Wad.

Ik vloog rustig rond en landde bij een bankje aan de bosrand ergens om Oost waarop twee vrouwen zaten.

De eerste zoen.

“Fijn dat je weer mee kon Ilse, heerlijk even samen!”.

“Natuurlijk oma, u weet hoe fijn ik het vindt, samen naar het eiland!”, antwoordde ze.

Oma ging er goed voor zitten: “Weet je? Mijn eerste zoen kreeg ik op Terschelling! Met mijn ouders kwam ik hier elke zomervakantie. Toen ik een jaar of 16 was leerde ik Jaap uit Leiden kennen. Vakantieliefde, je kent het wel. Mijn hart brak toen hij vertrok.

We spraken af te schrijven en elkaar op te zoeken maar na een paar brieven was er geen contact meer. Dat moderne gedoe met die computers bestond nog niet.”

Badgasten.

Knisperend fietsten een paar andere badgasten over het schelpenpad. Het kindje achterop liet een rijstwafel vallen. Ik had mazzel!

Oma vervolgde: “Een paar jaar later: Bruce. Hij kwam uit Nieuw-Zeeland, zoon van Nederlandse emigranten. Zo’n brede, blonde schoonheid. Hij werkte in een strandpaviljoen. Ik was inmiddels 20 en vierde samen met vriendinnen vakantie op Terschelling. Hartstochtelijk was het, een geweldige vent. Twee weken lang de hemel op aarde.

Het afscheid was vreselijk, maar we hielden contact, want hij bleef tot september op Terschelling. Voor hij in oktober terugging naar Nieuw-Zeeland is hij nog bij me langs geweest. We beloofden elkaar eeuwige trouw, we zouden schrijven, bellen, sparen voor de vliegreis”. 

Ik zou net Anita Witzier bellen…

“Ik hoorde niets van Bruce. Helemaal niets. Ik vond dat vreemd, het voelde zó echt. Ik stuurde brief na brief: geen reactie. Weer een Terschelling-liefde waarmee het slecht afliep…”.

Sultana’s.

Ilse spitste haar oren: dat Jaap-verhaal had ze al vaker gehoord, maar Bruce was nieuw voor haar. Ze knisperde een pakje Sultana’s open. Lekker! Ik werd alert!

“De jaren verstreken. De pijn sleet. Ik was inmiddels het huis uit en leerde, ook op Terschelling, opa kennen. Ook hij ging eerder weg dan ik. Wéér een afscheid op de haven. Maar dit keer liep het anders…

Het ging redelijk snel allemaal, we waren binnen een jaar getrouwd. Huwelijksreis naar Terschelling en na wéér een jaar kwam je moeder op de wereld. Voordat ik het wist waren we gesetteld: huisje, boompje, beestje.

Zo, zullen we weer verder fietsen?…”.

Ilse dacht daar duidelijk anders over. Ze had de blik in haar oma’s ogen gezien toen ze over Bruce praatte, een blik die ze nog nooit had gezien bij haar grootmoeder… “Heeft u nooit meer iets van Bruce gehoord?”

Druppen.

Oma keek glimlachend voor zich uit: “Toen mijn moeder erg ziek was en wist dat het einde naderde stuurde ze me naar zolder. Achter het eerste knieschot stond een bruine, platte doos, A4-formaat. Deze moest ik mee naar huis nemen en mocht ik pas na haar overlijden openmaken…”.

De wolken die eerst boven het Wad hingen waren aan land gekomen, het begon te druppelen: “Kom schat, we stappen weer op de fiets!…”.

De rest van de Sultana liet Ilse op het bankje liggen…

-*-

-*-

Heb jij ook een verhaal over de liefde op Terschelling? Schrijf het op voor Kobus en maak kans op leuke prijzen. Klik hier.

-*-

(Foto Friesland: Kustvaartforum.com).

Kobus stelt jullie reacties op prijs!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s