Terschelling en de liefde

Ik vlieg de hele dag over Terschelling, zie alles, hoor alles en hou het eiland in de gaten. Mooie dingen, onprettige gebeurtenissen, ontmoetingen, ruzies, zaken die het daglicht nauwelijks kunnen verdragen, blije momenten en liefde… héél veel  liefde:

prille liefde, ontluikende liefde, oude liefde, stiekeme liefde, heftige liefde, voormalige liefde, onontdekte liefde, onzichtbare liefde.

Ik heb daar geen verstand van, ik kom uit een ei. Bij meeuwen gaat dat nu eenmaal anders, maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien. En: mensen kunnen nu eenmaal beter hun gevoelens op papier zetten. Dus:

Beschrijf jouw ervaring met de liefde en Terschelling:

Heb je je lief op Terschelling leren kennen?

Heeft je relatie een positieve wending gekregen door of op Terschelling?

Heb je een onbereikbare liefde op Terschelling ontmoet?

Ben je je partner kwijtgeraakt door of op Terschelling?

Hebben jullie je eerste kind verwekt in het derde duin rechts bij de strandovergang Hoorn?

Of heb je een andere ervaring met Terschelling en de liefde?

Positief of negatief, kort of lang, dichterlijk of in strakke bewoordingen: dat maakt allemaal niet uit. Als het maar oprecht is. Meedoen kan via het reactieblok onderaan deze pagina.

Prijzen.

Maandprijs

Iedere maand (tot 1 januari 2014) verloten we onder de inzenders een Terschellinger liefdespakket.

2 hoofdprijzen!

Een deskundige en liefdevolle jury beoordeelt in juli en december de inzendingen. De winnaars krijgen een luxe, geheel verzorgd, Terschellinger liefdesweekend aangeboden.

Doe je best en verras Kobus!

29 gedachten over “Terschelling en de liefde

  1. Hoi Kobus, ik heb werkelijk waar geen idee of je het nog weet maar het was donker, laat en enorm koud op 21 februari 2003 zo rond 23 uur ’s avonds.

    Nadat we een eerder geplande vakantie moesten annuleren omdat ik te ziek was om op vakantie te gaan zaten we weken later alsnog op het eiland. Boven de pottenbakker, tegenover Oepkes. En op de laatste vakantieavond wilde mijn lief per se nog het uitkijkduin in West beklimmen. Het was zó koud en donker maar het licht van de altijd wakende Brandaris scheen af en toe bij.

    En daar, bovenaan, de trap, vroeg hij mij met hem te trouwen. Wow, natuurlijk zei ik ja, op 18 juni 2004 trouwden we; een huwelijksreis naar Terschelling zat er helaas niet in maar we zijn nog vaak met elkaar en later de kinderen op jouw prachtige eiland geweest.

    En iedere keer als we er zijn gaan we nog even op het duin kijken maar dat had jij natuurlijk al lang gezien…

  2. Lieve Kobus,

    Ons heb je helaas nog nooi samen gezien op terschelling :-S
    Moeten we maar gauw heen voor een romantisch onder onsje..
    Lekker de liefde laten opbloeien met de wind in onze haren..

    P.S. Dan niet gluren he 😉

    Liefs,

    Sarena

  3. Beste Kobus,

    Toen jij, zeer waarschijnlijk, net uit ’n ei kwam, besloot ik die avond na mijn werk nog even wat te drinken in Discotheek Dellewal.
    Daar stond zij! Janet, een parel onder de toeristen en voor mij, Jij moet haar vast wel eens gezien hebben want ze verbleef altijd op Camping Cupido en ze was net zo mooi als de Terschellinger luchten kunnen zijn…

    Ik kende haar wel, ze ging vaak met mijn broer en zijn vrienden om en ik zag haar vaak bij de ET 10 tijdens het volleybaltoernooi. Maar meer was er niet, ik, een eilander, wist dat zij een stapje te hoog voor mij was. Maar was dat ook zo?

    Ze vertelde mij dat ze de volgende dag weer naar huis ging, de vakantie was voorbij. Na wat gedronken met haar te hebben besloot ik op een gegeven moment te gaan en toen ik haar dat vertelde vroeg ze ineens: “Krijg ik dan geen kus van je?” Ik kreeg niet de gelegenheid om te aarzelen, het volgende moment kuste zij mij en dat was gelijk een blikseminslag! Ik stond aan de vloer genageld en wist niks meer uit te brengen.

    Twee jaar lang duurde de relatie en toen het ‘uit’ ging moet je mij wel hebben zien lopen op het strand, alleen met mijn verdriet langs de branding…

    Zij trouwde en kreeg een zoon en ik trouwde en kreeg 3 zonen.
    Nu, 30 jaar later, hebben wij elkaar weer gevonden. En we hebben weer voor elkaar gekozen, het vlammetje der liefde laaide weer op, gelijk een Mei-vuur. Ook zijn wij weer een weekend terug geweest op Terschelling en werd de band alleen maar sterker.

    We hopen komende zomer weer enkele weken op Terschelling door te mogen brengen. Dan zullen we op zeker een bezoek brengen aan jouw geboorteplek, de prachtige Boschplaat.

    Tot dan!

  4. Lieve Kobus,

    Mijn echtgenoot verraste mij met een lang weekend Terschelling als huwelijksreis. Dat was de eerste keer dat ik niet aan boord van een charter of een zeilboot richting het eiland ging en ook voor het eerst dat ik het hele eiland heb gezien. Sindsdien ben ik verliefd op Terschelling.

    Elk jaar komen we er terug in de zomer. Een paar jaar geleden heb ik op Terschelling, tijdens de zomervakantie, mijn eerste grote liefde (de charterschipper) na jaren weer eens teruggezien. Naar aanleidng van die ontmoeting schreef ik in een poëtische bui dit gedicht over het eiland:

    TERSCHELLING

    Het koele water
    van de Noordzee
    omsluit mij
    als een tweede huid
    en boven het geluid
    van de kalme branding
    hoor ik verre stemmen
    van badderende gasten

    De avondzon is mild
    en deelt nog gul
    haar warmte en haar licht
    met mij
    mijn gedachten worden stil
    en wat ik werkelijk wil
    stroomt woordenloos
    vanuit het diepst in mij naar boven
    het hier en nu
    is alles
    wat mijn dwaze hart begeert
    en wat mij nimmer
    kan worden afgenomen

    Liefs,
    Eva.

  5. Lieve Kobus,

    Vanaf 1963 kwam ik al met mijn ouders op Terschelling, toen al heb ik m’n hart verloren en nooit teruggevonden. Ligt het in de mooie duinen, of toch in de zee, in het gezellig Midsland of toch op West? Ik heb geen idee.

    Vanaf m’n 19e ging ik buiten ’s lands grenzen, maar af en toe toch weer terug naar Terschelling. Vorig jaar Pinksteren alle plekken bezocht waar ik ooit gelogeerd heb, van Nieuw Formerum, Appelhof, Dellewal, Takahaju en meerdere huisjes waar inmiddels de namen al van veranderd zijn. Van kroeg naar kroeg: van de Walvis naar Heartbreakhotel, maar ik kan m’n hart niet terug vinden.

    Ik heb me er inmiddels na 50 jaar bij neer gelegd. Ik heb m’n hart verloren aan en op Terschelling.

    En weet je…ik hoef het niet terug.

    Ik hou van Terschelling

  6. Na 4 jaar de boot te kunnen afhouden, om naar mijn zegge een tochtig eiland te gaan heeft mijn vriendin het heft in handen geboekt.
    Voor Toke de 18e keer voor mij dus de 1e.

    Fiets mee.

    Nou het was echt een hele leuke ervaring, heerlijk gefietst, 2 keer bij Hessel geweest, gewandeld en vooral genoten.
    We gaan in mei weer. Tot ziens Pierre en Toke.

    Nog een mooie foto gemaakt zoals ik Terschelling zie.

  7. Kobus, hier mijn gedicht.

    De Brandaris,

    Kijk daar is de Brandaris
    Vanaf de boot net een ansichtkaart.
    Kijk daar is de Brandaris
    De stress verdwijnt al met de vaart.
    Kijk daar is de Brandaris
    Zijn mooie schijnsel in het avondrood.
    Kijk daar is de Brandaris
    Knipoogt naar ieder op zijn boot.
    Kijk daar is de Brandaris
    Blije mensen op het strand.
    Kijk daar is de Brandaris
    Spelende honden aan de waterkant.
    Kijk daar is de Brandaris
    De Walvis, de ondergaande zon.
    Kijk daar is de Brandaris
    De groene Weide, waar alles begon.
    Kijk daar is de Brandaris
    Met huifkar over de Boschplaat.
    Kijk daar is de Brandaris
    Waar je oog in oog met een zeehond staat.
    Kijk daar is de Brandaris
    Cranberry’s plukken in de duinen.
    Kijk daar is de Brandaris
    Op het strand lekker bij bruinen.
    Kijk daar is de Brandaris
    De welving van golven in de zee.
    Kijk daar is de Brandaris
    De mooiste schelpen brengt zij mee.
    Kijk daar is de Brandaris
    Een meeuw rust uit op paal 8.
    Kijk daar is de Brandaris
    Jutters hebben weer wat meegebracht.
    Kijk daar is de Brandaris
    De kleuren van het Schellingerland.
    Kijk daar is de Brandaris
    Het mooiste stukje Nederland.

    Ellen van Hulsen.

  8. Toen ik in de pen zat kwam ik al op Terschelling.
    Toen ik een eitje was kwam ik al op Terschelling.
    Mijn ouders kozen bewust voor mij op Terschelling.
    Toen ik nog maar een centimeter groot was kwam ik al op Terschelling, maar ook toen ik al wat groter was en mijn moeders buik gegroeid.
    En nu, 45 jaar later, ben ik elk jaar op Terschelling te vinden.
    Bij mijn broer, tijdens weekendjes met mijn ouders en tijdens Oerol ben ik oerol te fynen op Skylge.
    Skylge is oek ’n lyts bytsje mýn lantse!!

  9. Hallo Kobus,

    Op 05-06-07 zijn wij op Terschelling in de Brandaris getrouwd.
    Op ons favoriete eiland, de plek waar we altijd helemaal tot rust komen, tot elkaar komen en we genieten van alles wat de natuur ons schenkt.

    Terschelling, de Brandaris, het weer, onze gasten, de paarden en natuurlijk de meeuwen hebben die dag tot iets vreselijk waardevols en onvergetelijk gemaakt.
    Elk jaar proberen we in ieder geval 1x naar terschelling te gaan,de plek waar we echt het gelukkigst zijn!!!

    Het mooiste stukje Nederland!!!

  10. Wij zijn 4 sept 2009 getrouwd en hebben kort daarvoor een kindje verloren.

    Wij hebben ons huwelijk er een beetje op aangepast maar onze huwelijksreis naar Terschelling gewoon door laten gaan. We hebben thuis wat takjes én onze handgeschreven brieven verbrand en de as in het potje meegenomen op huwelijksreis. Na 2 dagen dachten we: we gaan de as uitstrooien hier op Terschelling zodat hij elk jaar met ons op vakantie is en dat hij een onbezorgd mensje mag zijn…

    Met dit verschrikkelijke verlies maar ook met het idee dat hij op Terschelling altijd vrij zal zijn en altijd mee is op vakantie hebben wij een onlosmakelijke verbintenis met het prachtige eiland Terschelling.

    We komen er altijd met de gedachte: straks zijn we weer even voor het gevoel met z’n drieën.

  11. Liefde en Terschelling
    Een lief heb ik op Terschelling niet gehad

    Liefde en Terschelling
    Een lief heb ik op Terschelling niet gevonden

    Liefde en Terschelling
    Toch groeit de liefde in mijn hart

    Liefde en Terschelling
    Als ik op Terschelling ben

    Liefde en Terschelling
    De sterren in de zwarte nacht

    Liefde en Terschelling
    Het is Terschelling die mij liefde bracht

    Liefde is Terschelling
    Het is Terschelling die mij liefde bied

    Terschelling is liefde
    Nog nooit ben ik zo verliefd geweest

  12. In 2005 leerde ik, wat later bleek, de liefde van mijn leven kennen. Het was voor even want ze ging naar Terschelling. Geen idee wat ze daar zocht maar ze kwam er elk jaar vanaf 1973. Op een eiland, twee weken lang. Ik wachtte vol ongeduld tot ze terug was, want ze nam geen laptop of wat dan ook mee.

    Toen ze terug kwam was ze mooi bruin, vrolijk en nog liever en onze relatie werd serieuzer in de volgende maanden en de volgende zomer kondigde zich aan. Ze vroeg of ik mee wou naar Terschelling en ik kreeg het al benauwd…

    Wat moest ik daar doen op een eiland, ik zou me rot vervelen, ik kende daar niemand. We gingen 1 dag en op de boot vond ik het nog niks terwijl zij al boven op het dek met haar ogen dicht afscheid nam van de vaste wal.

    Na een tijdje klonk er een kreet :”daar, daar, de Brandaris”. Ik had geen idee waar ik moest kijken en wat ze bedoelde. “De vuurtoren van Terschelling schat!”, riep ze. “Ah ja hoor, mooi ding“‘ zei ik wat me op een medelijdende blik kwam te staan.

    We gingen aan wal en werden door de familie opgevangen, het werd een dag om nooit te vergeten. Wat een welkom. Het jaar daarop hebben we drie weken geboekt, twee kinderen mee, de hond, fietsen pfff het leek wel een emigratie. Het was er heerlijk en toen we op he uitkijkpunt stonden achter camping Cnossen heb ik haar ten huwelijk gevraagd op “haar eiland”.

    23 juli 20012 zijn we getrouwd in de Brandaris, op het eiland wat we allebei nu in ons hart dragen. Met de paarden en de koets van Puur Terschelling werd het een onvergetelijke dag.

    Volgend jaar gaan we weer, we vieren er ons 1e trouwdag en de 40e keer dat mijn schat naar Terschelling gaat.

    wat een feest zal het worden.

  13. Hallo Kobus,

    Mijn familie komt en kwam al jaren op Terschelling. Als kleine kinderen werden we meegenomen naar de familie die op Terschelling woonden we hebben er altijd heel veel plezier gehad en we hebben ook ontzettend veel meegemaakt: leuke maar ook minder leuke dingen.

    Mijn broer heeft zijn huidige vrouw ontmoet tijdens een vakantie op dit mooie eiland. Vele huisjes,caravans hebben we bezocht: houten huisjes op Midsland bij Bonne Zwart geloof ik, caravans op de camping bij de Familie Cnossen in West en de verbouwde bunkers achter de Brandaris die nu gerenoveerd zijn waar we met de familie en een stel vakantie vrienden en bekenden elk jaar weer belandden. Waar ik tevens mijn eerste vakantievriendje Marc leerde kennen… Mooie tijden en denk daar veel aan terug.

    Maar het mooiste verhaal vind ik nog altijd van mijn moeder (ze is helaas 4 jaar geleden overleden):

    Wij zaten in een huisje op Midsland toen we met de hele familie naar zee gingen. Eénmaal aangekomen wilde iedereen natuurlijk een frisse duik nemen. Mijn moeder verloor tijdens die duik haar gebit. Paniek natuurlijk overal! Zoeken, zoeken en nog eens zoeken!

    ’s Morgens met de jeep van een neef van mij over het strand op zoek naar mijn moeders gebit (jutten) maar niet te vinden. Naar het politie bureau kijken of haar gebit als gevonden voorwerp was afgegeven. Laden vol onder- en bovenkaken maar die van mijn moeder zat er niet tussen.

    Na dagen van intensief zoeken gingen wij weer op een warme dag naar het strand. Gezellig met de hele familie! Toen gebeurde er iets wat we niet van te voren hadden kunnen denken: er kwam een jongetje de zee uit rennen met iets in zijn hand. Hij liep ermee naar zijn moeder die vlakbij ons zat. Mijn moeder zag het en dacht: “dat is mijn gebit!” ze nam een sprong en stopte het met zeewier en al in haar mond zo zie je maar!

    Dit verhaal wat zich afspeelde heeft destijds ook nog in de Story gestaan en zullen we nooit vergeten. Dit was een van de verhalen maar ik kan er wel een boek over schrijven.

    Ik vind Terscheling een van de mooiste Waddeneilanden, het heeft mijn hart en die van mijn kinderen gestolen. Ook dit jaar ga ik Terschelling weer bezoeken en ga ik de herinneringen ophalen van mijn mooie jeugd op dit prachtige eiland.

  14. Hi Kobus,
    Je was er vast bij, rondvliegend over het eiland, of beschut vanuit een boom: 6 februari 2012, één van de koudste dagen in de geschiedenis van Terschelling…

    Het strand lag vol met sneeuw en ijsschotsen. Wij baanden ons een weg hierdoor. En plotseling gaat mijn vriend op zijn knieen. Ik riep nog “ben je gek, het is ijskoud?” en hij vroeg mij daar ten huwelijk.

    Ik zei “ja!” en 10 mei aanstaande gaan we trouwen!! Met misschien wel een huwelijksreis op mijn lievelingseiland Terschelling.

    Tot ziens Kobus!

    liefs Lieneke

  15. Lieve Kobus,

    Toen ik in 2002 mijn huidige Lief leerde kennen was hij nog nooit op Terschelling geweest! Niet te geloven…

    Binnen een half jaar na onze kennismaking was onze eerste mini-vakantie uiteraard een trip naar Terschelling!

    Ik was al verliefd op het eiland en op mijn liefste lief… hij werd die week verliefd op het eiland (en was het al op mij). Sinds die tijd gaan we minstens 2 keer per jaar naar “ons” eiland. De plek waar we na meestal een drukke periode elkaar en de liefde weer terugvinden. We komen aan met vlinders in de buik van geluk om weer aan te komen en gaan weer weg met vlinders in de buik van verliefd zijn!

    Beantwoorden

  16. Liefde en Terschelling:

    WAT een mooie verhalen! Ik dacht dat de mijne uniek was, maar nee… het zijn er vele, lees ik nu!

    De liefde voor Terschelling kreeg ik van de jongen, die ik ontmoette in 1972 toen ik er met plunjezak mijn eerste zelfstandige kampeer-vakantie begon. Hij kwam er al sinds z’n jeugd. De zondagmiddag dat ik hem ontmoette, eindigde ’s avonds in “lichtende zee” samen met een groep jongeren. We sliepen in de duinen, deze herinnering staat in mijn geheugen gegrift!

    Deze jongen werd “mijn lief” met wie ik nog regelmatig terugkeerde naar dat wonderschone eiland met als baken de Brandaris.
    Jarenlang genoten we er, ook met onze kinderen: we kennen bijna elk café, terras en uithoek van dit eiland. Zowel het bos, de duinen, de polder, de zee en het wad!

    Tussendoor verkenden we het buitenland en Vlieland, maar Terschelling bleef voor ons speciaal. Altijd was er wel weer iets nieuws te ontdekken tijdens onze fietstochten over de lange schelpenpaden of de wandelingen langs de zee. De geuren, de kleuren, de wind, de regen, zand, zee en zon: telkens opnieuw: heerlijk!

    We hoopten er nog van te kunnen genieten tot we oud en “wrak” zouden zijn. We zouden zelfs dichterbij gaan wonen!

    Echter Valentijnsdag 2009 overleed “mijn lief” plotseling in de week voor die verhuizing. “Onze” 35e trouwdag heb ik toen samen met de kinderen doorgebracht op “onze liefdes-plek”, dat was dubbel. Het werd pijnlijke liefde!

    Toch hoop ik dat alle “T-ingrediënten” me nog vele jaren zullen “omarmen”, me zullen “helen”.

    Help je me zoeken, Kobus, naar een nieuwe lieve stoere sportieve man van rond de zestig? [Jij ziet ze vast sneller dan ik, want “dat-en” is niet zo “mijn ding”, zeg maar!]

    Zal ik ooit nog es (verliefd) in “lichtende zee” zwemmen? [‘k heb nooit weer een lichtende zee gezien sindsdien]

    Eén ding blijft zeker: dit eiland bewaart een liefdevolle ontmoeting met dierbare herinneringen van vele jaren.

    En… morgen is het, al weer, Valentijnsdag!

    “Vliegze” Kobus en heb het goed daar!

  17. Terschelling en de liefde……

    Nou daar wil ik wel op reageren.
    Zestien jaar geleden leerde ik M. kennen tijdens het bollenpellen. Ik was zelfs toen een jaar of zeventien, achttien en kon erg gezellig met M praten. Na het bollenpellen zijn we elkaar uit het oog verloren. Tot maart 2012. M. kwam een kopje koffie bij me drinken en eigenlijk meteen sloeg de vonk over.
    M. was niet alleen verliefd op mij maar ook op het mooie eiland Terschelling. Ik zelf echter was daar nog nooit geweest.
    Ik had ook nooit gedacht dat ik er ooit zou komen omdat op het moment dat ik M leerde kennen ik kampte met paniek aanvallen die zo erg waren dat ik niet eens de straat op durfde.

    M. heeft me daarmee geholpen door eerst niet heel ver van huis met me weg te gaan. Na een paar maanden vroeg M. mij s morgens of ik het aandurfde om een dagje naar Terschelling te gaan. Wat hij niet verwachtte was dat ik ja zou zeggen. En daar gingen we hoor. Ik vond het enorm spannend maar genoot met volle teugen van het eiland. Ik kwam er ook achter dat een dagje op en neer veel te kort was voor het mooie eiland. En zo kwam het dat we in 2012 met pinksteren een lang weekend gingen.

    Voor het eerst sinds jaren was ik dolgelukkig, met mijn lief, op het eiland en heel belangrijk met mij zelf.
    En ondanks dat de vonk in Maart al overgeslagen was besefte ik op Terschelling echt dat M. de liefde van mijn leven was en waarmee ik oud wilde worden.
    We zijn inmiddels bijna een jaar bij elkaar en gaan regelmatig naar Terschelling. Het eiland waar ik echte liefde heb leren kennen.

    En mochten we ooit willen trouwen is het dan ook mijn wens om dat in de Brandaris te kunnen doen.
    En om al deze redenen noemen wij dan ook Terschelling ons eiland!!!!!!

  18. Lieve Kobus,

    Mijn lief en ik hebben elkaar in de zomer van 2000 ontmoet op Terschelling, bij Hessel in de Groene Weide. In een toen nog rokerig cafe heb ik die avond niets gehoord van wat Hessel heeft gezongen!

    De volgende dag kwamen wij elkaar spontaan tegen op West, waarna we een aan een mooie traditie zijn begonnen: terrasje pikken bij de Walvis. Als wij nu op Terschelling zijn, komen wij steevast bij de Walvis. Volgens mij heb ik je wel eens voorbij zien vliegen, Kobus!

    Na een bijzondere week moest mijn lief weer met de boot naar de wal. Met een traan en een lach heb ik hem uitgezwaaid. Binnen een maand kregen wij een relatie, op 18 augustus 2000. Net als mijn ouders een kleine 30 jaar eerder, ook nadat zij elkaar op Terschelling hebben ontmoet.

    Op 18 augustus 2004 waren wij weer op Terschelling. Mijn lief nam mij mee naar West. Voor de deur van de Brandaris zei hij: ‘ik weet dat je graag een keer de Brandaris op wilt. Zullen we gewoon eens aanbellen?’ Tot mijn verbazing mochten wij naar binnen. Om het echte gevoel van de oude toren te ervaren zijn wij met de trap in plaats van de lift naar boven geklommen. Bovengekomen liet de vuurtorenwachter ons binnen en gaf ons de ruimte om samen te zijn.

    Daar ging mijn lief op zijn knie en vroeg mij bij ondergaande zon of ik met hem wilde trouwen. Een jaar later zijn we getrouwd! Inmiddels zijn we alweer een aantal jaar verder, maar Terschelling is ons nog steeds dierbaar. Op zo’n fantastische plek de liefde van je leven te ontmoeten is een cadeautje!

  19. Lieve Kobus,

    Wat zou ik graag een verhaaltje willen schrijven over Terschelling en mijn geliefde.
    Ik ben al ongeveer 20 jaar verliefd op Terschelling.
    Wat zou het fijn zijn als jij in je vlucht op zoek zou kunnen gaan naar een leuke Terschellinger van ongeveer 60 jaar, min. 1.80m in het bezit van Iq
    en eq, dan zou ik volgend jaar waarschijnlijk het meest romantische verhaaltje schrijven.
    Dus nog even geduld.
    Lieve groet, Carla
    alracv@hotmail.nl

  20. Lieve Kobus!
    Mijn grote liefde en ik gaan onze liefde na 10 jaar bezegelen op Terschelling….Ieder jaar komen we op dit prachtige eiland om te genieten van het strand….van de duinen….de zee….de bossen…..de vriendelijkheid…..de rust…….en van de liefde!
    In de afgelopen 10 jaar zijn we 2 grote liefdes rijker geworden…2 prachtige kids die we ook laten opgroeien op Terschelling! Wat meer kun je ze geven dan dit eiland? Daarnaast hebben we twee lieve labradors die van dezelfde liefde genieten. Neus in de lucht en inademen die zilte zeelucht! Nog maar 4 weken…..dan zullen we met enkel en alleen ons gezin elkaar het jawoord geven op “ons”eiland!
    Om vervolgens ieder jaar weer terug te komen om diezelfde liefde nog intenser te voelen! Lieve kobus…tot snel!

  21. Mijn ervaring is dat ik mijn beslissing om te scheiden van mijn ex op Terschelling heb genomen. In een fase waarin het minder ging heb ik besloten op Terschelling te gaan werken. Een paar dagen Terschelling, een paar dagen thuis. Daardoor én door het vele nadenken als ik langs het Wad liep leidden tot de beslissing. Dat heeft er wel voor gezorgd dat ik mijn verdriet ook op Terschelling heb verwerk.

    Nu kom ik al jaren vele malen per jaar op het heerlijke eiland. Terschelling heelt en maakt mij ontzettend gelukkig!

  22. Beste Kobus,
    Hier iets over de liefde en Terschelling maar dan anders..
    Het was een mistige, sombere dag in januari, 1964, dat ik het levenslicht zag. Niet op Terschelling maar in Harlingen omdat de dokter geconstateerd had dat ’t jonkje’ dwars lag in zijn moeder’s schoot. Er was sprake van spoed!
    In eerste instantie moest de heli opdraven maar het werd onze nationale trots, de Holland, omdat de weersomstandigheden niet gunstig waren voor vliegverkeer (net zoals jullie meeuwen op het land gaan zitten als er storm op komst is). Niet veel later kwam ik ter wereld in het St. Jozef ziekenhuis aan de Zuiderhaven..
    Zoals velen groeide ik ook en met het jaar groeide mijn liefde voor het eiland. Liefde? Ja, liefde, alleen besefte ik dat nog niet want het was immers ‘gewoon’. We speelden buiten. Op straat, in de duinen, in de bossen, op het strand of aan ‘diek’. Of we zaten zomerdag de hele dag in een weiland, turend naar de vlieger die hoog boven ons genoot van het uitzicht en wij genoten van de meegenomen boterhammen met pindakaas. En s’avonds hielpen we de plaatselijke boer met de hooipakjes op de wagen te leggen waarna wij er bovenop mee terug mochten rijden naar de boerderij. Voor de duidelijkheid, de wagen werd nog voort getrokken door een paard!
    Meer hadden we niet nodig, het was goed.
    Na een jaar of tien breidde mijn geluk zich uit, ik maakte kennis met Badgasten! Ik leerde naast de eilandbewoners nu ook andere mensen kennen met andere meningen en zienswijzen. Hoe verfrissend!
    Ineens kwam ik in aanraking met mensen ‘uit den vreemde’. Naast mijn wereld was er dus nog een wereld! Bij de ET-10, tijdens de voet- volleybal toernooien, integreerden wij met de badgasten en toen ik wat ouder was werd dat voortgezet in discotheek Actania of Dellewal.
    En dat was leuk! Ik kwam ineens op campings en in zomerhuisjes en ontdekte de wereld van een toerist. Ook kwamen er meisjes in het spel en ja, soms keek zelfs de liefde even om de hoek en vulde mijn adresboekje zich met ‘exotische’ adressen uit het land. Vaak gingen wij even ‘boot kieken’ om te kijken wat voor leuks er nu weer afkwam. Soms werden er al contacten gelegd op de haven zelf! Daarnaast nodigden wij de dames uit om te komen kijken bij het vissen op de ‘diek’, maakten na elke vangst direct de vis schoon (en gooiden de kop en ingewanden voor de voeten van jouw familie, Kobus) en s’avonds bakten we het gevangen maal voor hun tent op de camping.
    Dat maakte natuurlijk indruk,vooral bij de ‘stadse famkes’.
    Winterdag onderhield ik de vriendschappen met brieven schrijven of ik maakte met een paar vrienden een ‘rondje Nederland’, er waren immers slaapadresjes genoeg!
    Ach Kobus, het was een mooie en spannende tijd. Hoeveel nachten hebben wij niet s’nachts voor de tent gezeten met een drankje, muziek in het bijzijn van gezellige toeristen, om er vervolgens bij het ochtendgloren weer af te rollen.
    Het was een tijd om nooit te vergeten!

  23. Volgende week rond deze tijd hoop ik vanaf camping Schittrum Eldorado de vuren van de Brandaris weer te zien. Sinds het vroege voorjaar is er iemand in mijn leven die elk weekend met mij lange afstanden wil hardlopen. De vriendschap en de liefde voor hardlopen gaat zo ver, dat hij samen met zijn vriendin het weekend van 3 augustus naar Terschelling komt om samen met mij de midzomerloop te doen, vanaf het zwembad de Dobe. Hij is nog nooit op Terschelling geweest, maar ik voel potentiële eilandliefde. Lieve Kobus, tot volgende week. Ik kan niet wachten. Liefs,
    Eva.

  24. In de jaren 60 met vriendinnen kamperen bij Cnossen en dansen in Dellewal. Daar is het al begonnen. De liefde voor je eiland Kobus. In 1980 voor het eerst samen ‘terug naar Terschelling’. En zo is het gebleven, soms meerdere keren per jaar. In Lies en al meer dan 20 jaar op Kinnum. Het gevoel van thuiskomen zodra we van de boot reden. Helaas is mijn man in 2012 overleden. Z’n as verstrooid op het Wad. Voor mij zijn de vakanties veranderd, maar gebleven (en zullen dat ook blijven). Schylge, ook een klein stukje Myn Lantse.

  25. Terschelling, eiland van mijn hart. Mijn hele jeugd heb ik gewoond in Harlingen. Eén keer als ukkie met ons gezin en vrienden naar Vlieland geweest, maar Terschelling werd niet bezocht. Ik leerde mijn man kennen, verhuisde van Harlingen naar Zwolle. Toen de kinderen er waren kampeerden wij steevast in Drente tot de oudste op een leeftijd van 5-6 jaar vroeg waar die grote boot nasr toe ging. Want ja Harlingen werd regelmatig bezocht vanwege de daar nog wonende familieleden. Papa gaf antwoord….Terschelling. Vraagt zoonlief daarop of het daar mooi is…..papa antwoordde dat hij dat eigenlijk niet wist…..zoonlief vond dat maar raar want hij wist uit verhalen dat papa daar als tiener vaak was geweest. Papa vertelde toen dat hij eigenlijk alleen de route West-Appelhof en Appelhof-strand en vica versa kende. Waarop zoonlief zei dat hij daar dan weleens wilde kijken, samen met mama, papa en zijn broertje. Want weet je wat ook raar is…mama die heeft er zo dichtbij gewoond maar is er nooit geweest. Dus via via op zoek naar campings en gevonden. Cupido op Hee werd het. Wat een belevenis voor ons gezin was dat eerste jaar op Terschelling en op slag verliefd geworden. Om een lang verhaal kort te maken, deze reis is 12 keer herhaald en die bewuste zoon heeft ook nog 4 vakantie gewerkt op Cupido, kampwinkel en snackkar. Helaas gooide de komst van de euro roet in het eten voor voortzetting van de traditie. Financieel was het niet meer op te hoesten in combinatie met een vaste plek in Drente. Na een flink aantal jaren heeft mama samen met een goede vriendin de liefde voor het eiland weer leven ingeblazen. Komende herfstvakantie gaan ze voor de 5e keer weer terug nasr Terschelling en hopen dat nog vele jaren te kunnen en mogen doen.
    Terschelling, we zijn totaal verknocht aan jou.

    Liefs, Astrid Dijkstra.

  26. Mijn hoofd is leeg. Enkele dagen Terschelling is voldoende om dat voor elkaar te krijgen. Alsof de (bijna) altijd aanwezige wind alle stress er met een flink windkrachtje uit je kop blaast. En daarna weer de ruimte biedt om ontvankelijk te zijn voor al het moois wat dit Waddeneiland ons te bieden heeft.
    Want er is veel moois te zien. Zowel fietsend als wandelend kwamen we weer dingen tegen die eigenlijk zo gewoon zijn dat we het geen ruimte meer bieden. Bij het huis waar we bivakkeerden was er druk vogelverkeer. Het kwetteren van de jongsten wanneer vader of moeder spreeuw, mus of koolmees met voedsel terugkeren op het nest. Maar ook de eerste vlieglessen kregen we mee. Gratis en voor niks. De natuur in volle glorie.
    Tijdens de fietstochten die we maakten zagen we de mooiste kleuren groen aan struiken en bomen zich ontluiken en de gele Brem stond in volle bloei. Opvallend waren de konijnen die we zagen ‘achter de dijk’ maar ook de zilvermeeuwen die hun prooi, meestal dikke vette krabben, stukgooiden op het asfalt van het fietspad waarna ze ongestoord aan hun maal konden beginnen.
    De hoeveelheid gasten op het eiland viel wel mee. Het lukte mij zelfs een foto te maken in de Oosterburen van Midsland zonder dat er mensen op te zien waren. Hier was duidelijk sprake van het voorseizoen. De middenstand was rustig bezig op gang te komen en de eerste terrassen van de horeca stonden alweer fraai uitgestald. Het deed mij denken aan de tijd dat ik er zelf nog woonde. Dan kon je een kogel afschieten in dit jaargetijde. Maar je wist wanneer je door de lege winkelstraat fietste dat het maar voor korte duur zou zijn. Dat de toeristen vanzelf weer kwamen en dat we dan weer vele nieuwe contacten zouden maken. Zo kwamen wij in die tijd de winters wel door.
    We beklimmen het (opgeknapte) Seinpaalduin en kijken om ons heen; we zien het Groene strand, we zien buureiland Vlieland, we zien de grote loodsen van Harlingen maar kijken snel door over het eiland. Bossen, duinen, polders, het strand, het Wad en de daken van de huisjes, meestal rood zoals de kleuren van de Terschellinger vlag ons altijd geleerd hebben. Wat een schoonheid. Hierna maken we een doorsteek naar Dodemanskisten. Ook hier zijn ze aan het opknappen geweest. Ik doe mijn ogen dicht en zie om naar strenge winters en zag mijzelf weer schaatsen…. Prachtig!
    Later in de week wandelden we ook nog door het Hoornse bos. Paadje in, duintje op en olifantenpaadje weer af. En dan een lekker bak koffie bij strandpaviljoen Kaap Hoorn. Als beloning voor twee uur wandelen in goed gezelschap. Een mens heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn. Alleen vergeten we dat nog wel eens…
    Tussendoor fietsten we regelmatig langs het Duinmeertje want we waren in verwarring geraakt doordat ook daar flink de snoeischaar aan het werk gezet was. En, eerlijk is eerlijk, het ziet er weer gelikt uit: “Wat een verfje al niet doen kan!” zou je kunnen zeggen.
    We konden het ons ook permitteren om eens lekker uit eten te gaan. En deze keer trakteerden we mijn zus en zwager op een heerlijk dineetje bij ‘de Heksenketel’ (met o.a. zeer gastvrije Cor als ober). Omdat zus en zwager altijd klaar staan voor mijn ouders. Want daarin sta ik aan de zijkant, woon immers ‘aan de wal’ en niet om de hoek en kijk meestal van een afstand toe.
    Zondag was de laatste dag. We hielden het die dag niet droog want het regende onafgebroken, de lente liet zich even verdringen door de herfst. Een voordeel, heel het land zat in deze depressie en menigeen vervloekte de weermannen/vrouwen die voorspeld hadden dat het zondag prachtig weer zou worden.
    Toch had het een voordeel, die regen. Want daardoor zag je de tranen niet op onze wangen, de tranen omdat we weer afscheid moesten nemen van familie en van het mooiste eiland van ons land…

Kobus stelt jullie reacties op prijs!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s